θα ζήσουμε....

 πιασμένοι χέρι χέρι.....

σε είδα στο όνειρό μου χθες βράδυ, πιασμένοι χέρι χέρι μιλούσαμε περπατώντας...ακόμα τώρα οι διάλογοι είναι στο μυαλό μου... ξύπνησα απότομα, χαθήκαμε...
είναι από εκείνα τα όνειρα που δεν τελειώνουν όταν ανοίγουν τα μάτια, μένουν — σαν απόηχος, σαν λόγια που δεν ειπώθηκαν ως το τέλος...η βαρκούλα με τα λευκά πανιά δεν έφυγε στ’ αλήθεια, απλώς έδεσε στο όνειρο κι 'μείς, πιασμένοι χέρι χέρι, δεν χαθήκαμε,
 κόπηκε απότομα η σκηνή...οι διάλογοι που έμειναν στο μυαλό είναι το πιο αληθινό κομμάτι...λένε, πως το όνειρο, όταν κουβαλά τέτοια καθαρότητα, δεν είναι φυγή, είναι υπενθύμιση...κάτι που θέλει να ειπωθεί, να ειπωθεί ξανά, ή να ζήσει με άλλον τρόπο, σε άλλη θάλασσα...ίσως γι’ αυτό πονάει το ξύπνημα....που για λίγο ήταν ολόκληρο....

Ιλυ...