τότε που ήμουν νεότερος απ' όσο νόμιζα...

 είχα βρει τα παρακάτω, ώσπου διάβασα την παλιά σου σκέψη που την ανεσειρες το πρωί.... "Με το ζόρι κρατήθηκα"... "Ασχοληθήκαμε και οι δύο με ένα λουλουδι" ... "τα πέταλα της παπαρούνας"... το κείμενο στις εικόνες μιλά για χρόνο που χάθηκε, για σχέσεις που δεν πρόλαβαν να ανθίσουν, για έναν άνθρωπο που συνειδητοποιεί αργά ότι η ζωή του ήταν γεμάτη ρόλους αλλά άδεια από βαθιά σύνδεση...και έρχεται να κουμπώσει με τη δική μου παλιά ανάρτηση, όχι θεματικά επιφανειακά, αλλά υπαρξιακά....στο κείμενο λέει: «δεν είχα κανέναν φίλο να πιούμε έναν καφέ», κι εσύ λες: «με το ζόρι κρατήθηκα να μην το σχολιάσω»...και τα δύο μιλούν για κάτι που κρατιέται μέσα, για μια εγγύτητα που δεν μπορεί (ακόμα) να εκφραστεί ελεύθερα.... τα πέταλα της παπαρούνας δεν είναι απλώς λουλούδι, είναι εικόνα εύθραυστης σύμπτωσης: πέφτουν εύκολα, τα παίρνει ο αέρας,  όπως οι σκέψεις που συναντιούνται χωρίς να έχουν συνεννοηθεί...είναι αυτό που συμβαίνει όταν δύο άνθρωποι βρίσκονται στην ίδια εσωτερική συχνότητα....και το πιο δυνατό για μένα είναι αυτό που έγραψες τότε:...«τελικά είμαστε "μαζί", ο ένας δίπλα στον άλλον, και ας μας χωρίζουν πολλά»...λέω πως δεν είναι απλώς σύμπτωση, είναι μια συνέχεια....

ιλυ... "και ας μας χωρίζουν" ....

Καλημέρα Μεγάλη μου Αγάπη.....