ψυχή είναι αυτή...

μια ψυχή για σένα ξενυχτάει

μια ψυχή για σένανε πονάει

μια ψυχή που στο απόσπασμά σου

έφτασε απ' τα χέρια τα δικά σου..

την ψυχή την έχουμε κατά καιρούς,

κανείς δεν την έχει συνεχώς
και για πάντα
μέρες ολόκληρες,
χρόνια ολόκληρα
μπορούν να περάσουν χωρίς αυτήν
καμιά φορά μόνο στους ενθουσιασμούς
και στους φόβους
θα φωλιάσει για περισσότερη ώρα,
καμιά φορά μόνο στην έκπληξη
που είμαστε γέροι…
η ψυχή δεν κάνει θόρυβο όταν έρχεται,
δεν χτυπά την πόρτα· απλώς βρίσκεται ξαφνικά εκεί,
ανάμεσα σε μια σκέψη που δεν ολοκληρώθηκε
και σε μια ανάσα που βγήκε πιο βαθιά απ’ τις άλλες,
δεν την αντέχουμε για πολύ,
μας βαραίνει με αλήθεια,
γι’ αυτό και τη διώχνουμε χωρίς να το καταλάβουμε,
επιστρέφοντας στις λίστες, στα ρολόγια,
στις μικρές τακτοποιήσεις της μέρας…
κι όμως, είναι υπομονετική,
μας περιμένει στις ρωγμές:
όταν κοιτάμε έναν καθρέφτη και για μια στιγμή
δεν αναγνωρίζουμε ακριβώς αυτόν που βλέπουμε,
όταν ακούμε ένα παλιό τραγούδι
και κάτι μέσα μας μετακινείται ανεπαίσθητα,
όταν η χαρά μας έχει μέσα της μια σκιά λύπης
κι η λύπη μια παράξενη γλύκα…
από τα υλικά πράγματα
αγαπά τα ρολόγια με εκκρεμή
και τους καθρέφτες που δουλεύουν
ακόμα κι όταν κανείς δεν κοιτάει,
ίσως γιατί της μοιάζουν,
επιμένουν στον χρόνο,
επιμένουν στην αντανάκλαση,
ακόμη κι όταν εμείς απουσιάζουμε…
η ψυχή δεν θέλει βεβαιότητες,
τρέφεται από ερωτήσεις..
αν της πεις «ξέρω», απομακρύνεται,
αν ψιθυρίσεις «αναρωτιέμαι», πλησιάζει…
ίσως τελικά να μην είναι δική μας,
ίσως να είμαστε εμείς οι στιγμές της…
και κάθε φορά που στεκόμαστε
με θαυμασμό μπροστά στο απλό,
σε ένα φως που αλλάζει,
σε ένα πρόσωπο που γερνά,
σε μια σιωπή που λέει περισσότερα απ’ τις λέξεις,
τότε για λίγο
μας επιτρέπει να υπάρχουμε μαζί της…

ιλυ...ψυχή μου...